Met een stralend gezicht kwam Leonie uit het kantoor van de notaris. Zij had zojuist te horen gekregen dat ze ruim anderhalf miljoen gulden had geërfd van een ver familielid uit Australië. Natuurlijk was het erg dat ome Peter was overleden. Maar ze had de goede man nooit gekend. Bovendien was hij de oudere broer van haar opa en met zijn 87 jaar ook niet in de wieg gestikt. Anderhalf miljoen gulden, nu kon ze datgene doen wat ze altijd al wilde, een eigen stepschool gaan beginnen. Leonie was namelijk een bevoegd aerobic-docente en gespecialiseerd in het 'steppen'. Ja, Leonie stepte er wekelijks lustig op los. Ze sloeg meteen aan het regelen. Ze ging naar het gemeentehuis om een optie op een stukje braakliggend terrein te nemen in het centrum van de stad. Daarna ging ze regelrecht naar de bank om een hypotheek ervoor uit te kiezen. Leonie was namelijk niet gek, de aflossing is aftrekbaar en bovendien moest ze ook nog het interieur aanschaffen. Achteraf moest ze wel lachen om de bankmanager. Toen ze binnenkwam had hij haar nogal minzaam aangekeken, maar toen ze met de verklaring van de notaris wapperde, boog hij als een knipmes. Schuin tegenover de bank zat een architectenbureau. Ook daar zwaaide ze met haar, zoals ze het zelf noemde, tegoedbon en ook daar hingen de mannen aan haar voeten. Ze pakte een blanco stuk papier en een potlood en gaf met ruwe schetsen aan wat ze wilde hebben: "Daar de gym, daar de kleedkamers, daar het kantoortje, en daar, nee daar de winkel en boven een sauna". Alhoewel dat volgens de heren architecten moeilijk was, wilde ze perse de sauna boven hebben. De stijl van het gebouwtje moest 'eenvoudig Miami Vice-achtig' worden; daar konden de heren het mee doen. En zoef, weg was ze weer.

Dit geregel ging nog ongeveer de hele week door en toen stond het gehele project goed in de steigers; ze hoefde zich er niet meer mee te bemoeien. Leonie kon zich gaan toeleggen op meer belangrijke zaken, zoals het sportmeubilair en het overig interieur. Vanzelfsprekend duurde dit bij haar wat langer, een maand om precies te zijn. Net toen ze ook deze zaken had geregeld, kon ze bij de notaris langs om haar handtekening te zetten voor de start van de bouw van haar eigen stepschool. Alles was rond; het bestemmingsplan, de bouwtekeningen, de aannemer was bekend, werkelijk alles. En dat in nauwelijks een maand. Met geld is alles te regelen tegenwoordig. En toen begon voor Leonie het lange wachten. Week in, week uit zag ze haar droom werkelijk uit de grond groeien. Maar het ging haar niet vlug genoeg. Ze beloofde de aannemer een bonus van een ton als het gebouw een maand eerder opgeleverd zou worden. Nu was het maar een kleine aannemer en een ton was voor die mensen een hoop geld. Dat betekende voor zijn bouwvakkers overwerken. Zelfs op zondag.

Op een zondag scharrelde Leonie al vroeg door haar toekomstige pand. Onrustig keek ze op haar horloge, het was al negen uur en de jongens waren er nog niet. En ze moesten nog een hoop doen, want over twee weken zou de oplevering zijn van de ruwbouw, dan moest de sportapparatuur er nog in. Ze rommelde wat tussen de emmers met specie, toen ze een auto hoorde aankomen. "Ah, daar zal je ze hebben", zei ze opgewekt en liep naar buiten. Maar tot haar grote verbazing zag ze slechts één man uit de morsige bestelwagen klauteren. Het was Bert, de elektricien. "Hoi Bert, waar zijn de anderen", schreeuwde ze al naar hem toen hij nog bij de wagen stond. "Tja, voor de anderen werd het even te gek, ze hebben vandaag maar vrij genomen, als uwe genade het behaagt", schamperde hij. "Nou eigenlijk zint dat me niets", antwoordde Leonie, die nu vlak voor hem stond, bits. "Mevrouwtje, mevrouwtje", klonk Bert milder, "loopt u nou eens even mee, dan zal ik u even laten zien hoe we ervoor staan".

Hij leidde haar door alle compartimenten en wist haar ervan te overtuigen dat er slechts nog kleine werkzaamheden hoefden te worden gedaan. Zoals het er nu uitzag, duurde het werk nog geen volle werkweek. "Oeps", zei Leonie ietwat beschaamd, "sorry Bert dat kon ik ook niet weten. Ik zie alleen maar kale muren". "Geeft niets juffie, dat kon u ook niet weten", baste Bert en liep terug naar de auto om zijn werktas te halen. Leonie keek hem na. Een warm gevoel overspoelde haar toen ze zijn heerlijke kontje opmerkte. "Mhm", dacht ze, "door al dat georganiseer zou ik bijna vergeten hoe een man voelt. Nu ik erover nadenk, ik heb al bijna twee maanden geen vent in mijn lijf gehad". Het blijde bericht van de bouwtijd had haar ontspannen, ze gunde zichzelf eindelijk andere interesses. Benieuwd naar de voorkant van Bert's lijf, bleef ze staan en wachtte. Bert bleef lang in de laadruimte van de wagen, maar toen hij terugkwam viel haar meteen de grote bobbel in zijn broek op. Bert zag waar ze haar aandacht op richtte en hij verminderde zijn pas. "Moet u niet nog eens de bouwtekeningen bekijken mevrouw", probeerde hij haar aandacht af te leiden terwijl hij bleef staan. "Nee, de bouwtekeningen heb ik al gezien, die zijn in orde", antwoordde ze afwezig. Leonie begon langzaam op hem af te lopen. Haar ogen bleven gefixeerd op zijn kruis. Bert rende niet weg of probeerde nog iets zeggen. Als aan de grond genageld stond hij stil, zich bewust van zijn rijzende pik door de naderbij komende belangstelling. Leonie stak haar hand naar hem uit. Automatisch nam hij deze aan en liet zich leiden naar de bouwput.

Eenmaal binnen de kale muren liep Leonie regelrecht naar de ruimte waar de gym zou komen. Ze draaide zich om en begon de bouwvakker te kussen. Eerst zachtjes, maar al snel wild en onbeheerst. Haar vuur was ontstoken en Bert volgde gedwee. Binnen een oogwenk had zij haar kleren uitgedaan, en ook hij had geen moeite zich te ontkleden. Toen ze haar slipje uittrok, zag Bert dat het kruisje helemaal nat was. Hij kon haast niet geloven dat dit allemaal kutvocht was. Dus hield hij het er maar op dat het pis was, dat ze door de opwinding had laten lopen. Deze gedachte versterkte zijn geilheid. Met zijn priemende pik recht vooruit keek de rijke, naakte vrouw aan. "Wat wil je dat ik doe", vroeg hij tijdens dit doodse moment. Toen barstte voor Leonie de bom los. "Ik wil je eerst proeven", hijgde ze en ze liet zich op haar naakte reet vallen. Ze had haar benen wijd gespreid en Bert kon zo van bovenaf in haar spleet kijken. Haar kutje zag ernaar uit alsof het een week of wat niet geschoren was. Maar dat ze zich schoor, stond voor hem vast, die heerlijke slet! "Als je me wil proeven, dan moet je wel mijn pik nemen in plaats van je eigen doos te bevoelen", merkte hij quasi streng op. Hij wist niet zeker of hij de juiste toon tegen haar aansloeg, maar dat merkte hij al snel genoeg. Bert zag dat haar schaamlipjes bewogen, alsof het hongerige spinnekaken waren die wachtten op een prooi. "Ongelooflijk, je houdt er wel vaeeeeh". De man kon zijn zin niet afmaken, want Leonie nam al snel zijn pik tussen haar tanden. Ze wist precies zo te bijten dat zijn gevoel tussen pijn en genot bleef steken. En dat wond hem op. Zijn opwinding werd nog groter toen hij zag dat de vrouw gewoon doorging met zichzelf te vingeren. Het geluid van de soppende kut echode tussen zijn oren. Hij trok zijn penis uit haar mond en dwong haar te staan. Leonie keek hem half gesloten aan. Hij kon zien dat ze geil was, bloedgeil. "Weet je hoe vaak ik al ben klaargekomen", vroeg ze zwoel. "Nou", wilde Bert weten. Als ze inderdaad al een orgasme had gehad, die del, dan had hij er niets van gemerkt. "Drie keer, ik ben al drie keer klaargekomen", kreunde ze. "Godverdomme", riep Bert uit en hij duwde haar op een werktrapje. Ze lag op haar buik en haar kontje stak uitdagend naar achteren. Bert stak pardoes zijn leuter erin. "Oempf", kreunde de vrouw, "en nu diep, bouwvarkentje, laat zien wat je kunt". Bert zou haar wel eens even wat laten zien. Met alle kracht gooide hij zijn lichaam tegen het hare. Zijn pik moest als een diamantboor haar hebben gepenetreerd. Maar Leonie gaf geen krimp van pijn, integendeel ze hijgde: "Dat is vier". Ook haar kutje bleek niets te geven om deze ruwe behandeling. Het werd er allemaal maar natter en soepeler door.

Nu helemaal razend geworden van onmacht en geilheid, pakte Bert het gespierde juffie op en legde haar op de werkbank. Hij hield haar benen zo wijd mogelijk van elkaar en stootte zijn machtige speer diep in haar onderlichaam. De toekomstige stepschoolhoudster kreunde nu harder. Bijna onverstaanbaar murmelde zij: "Zes. Neem me, pak me goed". Bert begreep dat hij de strijd had verloren en besloot er helemaal voor te gaan. Zijn ritme veranderde van onverwacht harde stoten naar regelmatige pompbewegingen. Gestaag duwde hij haar lijfje over de werkbank heen en weer. "Nou ben je me aan het pompen hè, nu doe je het voor jezelf, geile stier dat je bent", zei Leonie en keek hem recht in de ogen aan. In-uit, in-uit, verdween zijn penis in het hoerekutje, "Dat kan niet anders", dacht hij. En inderdaad, om zichzelf nog meer op te geilen keek hij naar haar. Hij zag de del in deze vrouw, de lust scheen als het ware uit haar hete lijf te dampen. En alles wat ze wilde, was zijn pik, zijn geneuk. "Zeven", zei ze en hij kon maar niet geloven dat ze zo snel en zo ongemerkt kon klaarkomen. Maar juist dat mystieke in de welgestelde vrouw, intrigeerde hem, maakte hem zo mogelijk nog meer opgewonden.

Bert begon sneller te bewegen. Hij voelde dat het niet lang zou duren of zijn zaad zou in haar lichaam worden gespoten. Al snel wist hij niet meer wat hij deed. Het enige dat hij voelde was de groeiende kriebel in zijn eikel, het enige dat hij hoorde was gekreun. "Acht". Toen hij dat hoorde, loosde hij zijn eerste lading in het kittige vrouwtje. Halverwege zijn orgasme dacht hij nog "Negen" te horen. Maar toen werd hij gedwongen te gaan staan. Zijn nog zaad producerende pik lekte op haar gezicht. Met een hand hield Leonie zijn lul vast, met de andere wist zij een "Tien" eruit te persen. Vrijwel tegelijk lieten ze zich op de grond vallen. Bert keek door de spleetjes van zijn ogen naar zijn minnares. Klaarblijkelijk hadden al die orgasmen haar ook uitgeput, want ze lag zo goed als te pitten. Zelf bleef hij ook nog even liggen. Toen stond hij op en liep naar zijn auto. Hij haalde een plaid tevoorschijn en bedekte de naakte, slapende Leonie.

Vijf maanden later was de stepschool van Leonie in vol bedrijf. Het was een groot succes en het pand zag er fantastisch uit. Alleen was er altijd wel iets met de elektriciteitsvoorziening aan de hand. Na de cursussen moest de elektricien altijd komen. Om blijkbaar de stoppen na te kijken. Leonie hielp hem met het tellen van de groepen. Alleen een enkeling kon begrijpen dat een eenvoudig gebouwtje als de stepschool nooit twaalf groepen kon tellen...